به گزارش خبرنگار میراث‌آریا، عضو هیئت علمی پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری و مدیر گروه اسطوره و آیین پژوهشکده مردم‌شناسی  به بررسی تجربه موزه مردم‌شناسی پنیر در غازی آنتپ ترکیه و پتانسیل‌های پنیر ایرانی برای تأسیس موزه های مشابه پرداخت.

در شهر غازی آنتپ، در جنوب ترکیه، موزه مردم شناسی پنیر با ارائه تصاویر و تابلوهای ساده در قلب بازار سنتی قرار دارد. ساختمان موزه یک کارگاه پنیرسازی متروک در کنار آب انبار قدیمی است.

در هنگام ورود به این موزه عکسهایی از پنیرسازی به روش سنتی در قرن حاضر نمایش داده شده است که زنان در حال به عمل آوردن پنیر با لباس های سنتی ترکیه هستند.

سپس اولین یافته های باستان شناسی نشانگر ساخت پنیراز 7000 ق.م در بین النهرین معرفی می شوند. روی الواح بین النهرینی نیز به پنیر اشاره شده است. در ادامه وسایل پنیرسازی باستانی حاصل از یافته های باستان شناختی تا قرن حاضر در یک ردیف نمایش داده شده‌اند که ظروف این کار از نظر شکل تقریباً بدون تغییر باقی مانده اند.

در ادامه شیر حیوانات مختلف گاو، گوسفند، بزو گاومیش در ساخت پنیر مقایسه شده‌اند. انواع پنیرهای ترکیه و به ویژه پنیر غازی آنتپ و تفاوت شیر مورد استفاده و نحوه عمل آمدن آن ها و همچنین ماکت این پنیرها در ابعاد بسیار بزرگ نمایش داده شده‌اند. حتی چراغ‌های آویزان از سقف نیز به شکل قطرات شیر ساخته شده‌اند.

در سقف گنبدی آب انبار با رقص نور چگونگی تبدیل شیر به پنیر نمایش داده شده است. در انتهای موزه نیز فروشگاه کوچکی که همان پنیرها را می فروشد برای خرید بازدیدگنندگان قرار دارد.

با توجه به این تجربه و همچنین وجود انواع پنیرهای سنتی ایرانی که پتانسیل بالایی برای نمایش به عموم و معرفی این پنیرها دارد به روش های بسیار ساده اینچنینی می توان در آشنایی مردم با فرآورده های لبنی اصیل ایرانی اقدام کرد. همچنین چنین فضاهایی می‌توانند یافته‌های باستانی را به همراه معرفی دانش بومی و مطالعات مردم شناسی برای عموم نمایش دهند و از این طریق به گردشگری نیز کمک کنند و با فروش همین محصولات نیز به درآمدزایی برسند. 

برگزاری جشنواره های پنیر در ایران مانند پنیر لیقوان اگرچه در راستای آشنایی بیشتر مردم و جذب گردشگر انجام می گیرد. اما، ساخت موزه‌های دائمی گامی فراتر در راستای حفظ، آموزش و توسعه پایدار این میراث ماندگار می‌تواند باشد.

انتهای پیام/